Met de klas naar het Spoorwegmuseum
(Verslag en foto's: Spoorwegmuseum)

Sein op Groen!

‘Oh wat een mooie kamer! Deze kamer is zó mooi, ik denk dat hij van God is.’ Zegt een jongen onder de indruk. Langzaam schuifelen de leerlingen van groep vier van basisschool Het Veldhuis een schemerige kamer in. ‘Is dat een geheime deur?’ vraagt een andere jongen uit de klas. ‘Nee, helaas niet maar het is hier wel heel bijzonder,’ legt eduTRAINer Dinet van Het Spoorwegmuseum uit. ‘In deze kamer wachtte de koningin vroeger op de trein. Normaal mag niemand hier naar binnen, maar speciaal voor jullie is de deur open gezet!’ Op de tafel in de Koninklijke wachtkamer in het oude Maliebaanstation prijkt een grote koffer. En in die koffer zitten allemaal voorwerpen die met seinen te maken hebben. De vraag van Dinet of de kinderen weten wat een sein is en of ze er zelf één kunnen laten zien, lokt een storm van reacties uit. Ze steken allemaal hun vinger op en dat is natuurlijk ook al een seintje! De één begint te zwaaien, de ander maakt een teken van ‘prima’ of van ‘boe’. De kinderen weten allemaal hoe ze een seintje moeten geven en wat die seintjes betekenen. Maar wat zou er toch in de koffer zitten? Dinet licht alvast een tipje van de sluier op. ‘In de koffer zitten allemaal voorwerpen uit de verzameling van Het Spoorwegmuseum. Allemaal voorwerpen die met seinen te maken hebben en

die een machinist van een trein goed moet kennen’.

Een verzameling spoorspullen

‘Wie van jullie wil als eerste iets uit de koffer halen?’ Alle vingers gaan tegelijkertijd de lucht in. Een meisje mag de koffer openmaken en er iets uit pakken. Ze houdt het voorwerp gelijk goed vast en laat aan iedereen de vertrekstaf zien met het groene sein erop. Na even aarzelen weet ze ook wat het betekent  ‘Dat is een soort stoplicht, bij groen mag je rijden’. ‘Heel goed,’ zegt de eduTRAINer.  ‘Het is een vertrekstaf waarmee er aan de machinist een seintje wordt gegeven dat het veilig is om te rijden. Soms wordt deze staf ook een ‘spiegelei’ genoemd. Maar als je eitje thuis deze kleur heeft, dan kun je hem beter niet opeten!’ De kinderen moeten hier hartelijk om lachen. Hierna toveren de kinderen onder andere een rangeerhoorn, fluorescerend hesje, vlag en seinlamp tevoorschijn. Het grootste succes is natuurlijk de rangeerhoorn. ‘Heeft iedereen zijn oren bedekt?’ vraagt Dinet, voordat ze hard op de hoorn blaast. ‘Maar dat was helemaal niet hard’, zeggen de kinderen. ‘Nog een keer, en nu veel harder!’ 

Opdrachten

Als de koffer onderzocht is, begint het eigenlijk pas écht. De kinderen moeten de machinist van Het Spoorwegmuseum helpen het sein op groen te krijgen. Pas dan kan de trein gaan rijden! Daarvoor moeten ze een aantal opdrachten in het museum uitvoeren. Gehuld in fluorescerende hesjes en gewapend met een boekje lopen ze van het oude Maliebaanstation naar het nieuwe deel van Het Spoorwegmuseum.

Daar gaan ze van alles ontdekken over treinen. Ze bekijken ze van onder en boven, ontdekken de verschillende soorten treinen en dat deze ook verschillende lampen, machinistenhuizen en wielen hebben. Verplichte kost voor elk aanstormend machinist. Voor elke opdracht die ze gedaan hebben krijgen ze een groene sticker waarmee ze het rode sein in hun boekje op groen kunnen zetten. ‘Kijk, ik heb al mijn stickers al!’, zegt een meisje uit de klas.

Meesterproef

De meesterproef moet dan nog komen. ‘Zijn jullie er klaar voor?’ vraagt Dinet. Alle seinen staan op groen en de trein kan nu eindelijk rijden! Na een kijkje op de overvolle verzamelzolder in Wereld 3 van het museum nemen de kinderen plaats in de karretjes voor een ritje in het holst van de nacht. Dat blijkt een spannend avontuur…

Boven, onder en langs sissende locomotieven gaat het. Je moet nog uitkijken voor aanstormende treinen ook! Maar niet iedereen durft dit avontuur aan. Deze kinderen mogen via een speciale gang Wereld 3 binnen om hun klasgenootjes op te wachten. Met rode konen stappen hun klasgenootjes uit de trein. ‘En? Was het eng?’ Vraagt een meisje aan haar klasgenootje. ‘Ja, wel een beetje maar ook heel gaaf, ik wil nog een keer!’  Maar helaas, de tijd is alweer bijna om. Als beloning voor al hun prestaties krijgen alle kinderen nog een officiële stempel op hun boekje: het bewijs dat ze het sein op groen hebben gezet en de machinist van Het Spoorwegmuseum hebben geholpen. Hun diploma van hulp-machinist hebben ze binnen!

‘Oh, mogen we echt niet nog een keer?’ vraagt een meisje beteuterd. ‘Dan kom ik hier gewoon terug met mijn kinderfeestje!’